درود دوستان من. مرا ببخشید که در بروز کردن وب کوتاهی میکنم اما به دوستان مرتبا سر میزنم و میخوانمتان. و اما.......صد البته که هیچ فرد یا گروهی شایستگی مقام دادن به هیچ اثر هنری ای را ندارد٪٪٪٪افراد یا در سطح بزرگتر.جامعه متناسب با حال خودشان یک اثر را میپسندند یا  نه و بسیار پیش امده که حالی دست داده است و خواندن فلان شاعر ناشناس لذت بخش بوده است و حافظ نه×××××××××××و یا در حالی دیگر بیدل را همراه شده ایم و سعدی را نه و یا بالعکس،،،،،،،،اما برای هنرمند دلنشین تر خواهد بود اگر در همان (حال) کسانادامه مطلب

دوستان عزیز...ببخشیدم برای کوتاهی در بروز کردن وب....اما به تمام دوستانی که دعوت میفرستند و اگر وقت داشته باشم به بقیه هم مرتبا سر میزنم اما با موبایل قابلیت گذاشتن نظر و ابراز وجود وجود ندارد... و یک رباعی.... انگار نه انگار دهن هم داریم استعداد مرد شدن هم داریم حتی دل سنگ کوه ها را بردند خیر سرمان خاک وطن هم داریم

مهدی سهراب وبلاگ ادبی-رباعی مهدی سهراب با کوزه شکسته های بی دست و دهن اسم و آدرس بعضی از دوستان ناخودآگاه حذف شده!!دوستانی که اسمشون در لینکستانم نیست لطف کنند و تذکر بدن تا با کمال افتخار و احترام بلینکمشون(حتی دوستانی که تابحال فرصت نشده لینک کنمشون).من را تازه کشف کرده!!مجتبی اصغری فرزقی را میگویم...و غزلی را تقدیم به من کرده که در این آدرس ثبت شده.ممنونم مجتبی.به امید روزهای خوب!و اینکه/وبلاگ کل کل های شعری من و ایمان مرصعی عزیزم،هر چند با تاخیر، بروز شد در اینجاووبلاگ محادامه مطلب

مهدی سهراب وبلاگ ادبی-رباعی مهدی سهراب شعری سعدی‌وار برای ازغند شعر استاد قهرمان به مناسبت سفر به ازغندو در جواب آقای عبدالله نجفزاده.در چارده تیر من و اهل دلی چندرفتیم به هم‌راه نجف‌زاده به ارغنداز واژه ازغند نجف‌زاده کند ذوقوز شور و شعف در دل او آب شود قنداز کُند و بُخو باک ندره نجف ماغفل که بری ور حد ازغند زیه کندپیرم من و سخت است برایم سفر دوردل گر چه رضا داد به صد حیله و تدفندحتی سفری کوته اگر پیش بیایدگویی که روم پای پیاده به سمرقندبا یاد پدرجد خود این راه سپردمآن در خطادامه مطلب

به سمرقند اگر بگذری ای باد سحرنامهٔ اهل خراسان به بر خاقان برنامهای مطلع آن رنج تن و آفت جاننامهای مقطع آن درد دل و سوز جگرنامهای بر رقمش آه عزیزان پیدانامهای در شکنش خون شهیدان مضمرنقش تحریرش از سینهٔ مظلومان خشکسطر عنوانش از دیدهٔ محرومان ترریش گردد ممر صوت ازو گاه سماعخون شود مردمک دیده ازو وقت نظرتاکنون حال خراسان و رعایا بودستبر خداوند جهان خاقان پوشیده مگرنی نبودست که پوشیده نباشد بر ویذرهای نیک و بد نه فلک و هفت اخترکارها بسته بود بیشک در وقت و کنونوقت آنست که راند سوی ایران لشکرخسرو عادل خاقان معظم کز جدپادشاهست و جهاندار به هفتاد پدردایمش فخر به آنست که در پیش ملوکپسرش خواندی سلطان سلاطین سنجرباز خواهد ز غزان کینه که واجد باشدخواستن کین پدر بر پسر خوب سیرچون شد از عدلش سرتاسر توران آبادکی روا دارد ایران را ویران یکسرای کیومرثبقا پادشه کسری عدلوی منوچهرلقا خسرو افریدون فرقصهٔ اهل خراسان بشنو از سر لطفچون شنیدی ز سر رحم به ایشان بنگراین دل افکار جگر سوختگان میگویندکای دل و دولت و دین را به تو شادی و ظفرخبرت هست که از هرچه درو خیری بوددر همه ایران امروز نماندست اثرخبرت هست کزین زیر و زبر شوم غزاننیست یک پی ز خراسان که نشد زیر و زبربر بزرگان زمانه شده خردان سالاربر کریمان جهان گشته لئیمان مهتربر در دونان احرار حزین و حیراندر کف رندان ابرار اسیر و مضطرشاد الا بدر مرگ نبینی مردمبکر جز در شکم مام نیابی دخترمسجد جامع هر شهر ستورانشان راپایگاهی شده نه سقفش پیدا و نه درخطبه نکنند به هر خطه به نام غز ازآنکدر خراسان نه خطیب است کنون نه منبرکشته فرزند گرامی را گر ناگاهانبیند، از بیم خروشید نیارید مادرآنکه را صدره غز زر ستد و باز فروختدارد آن جنس که گوئیش خریدست به زربر مسادامه مطلب

2)و در روز هفتم خدا از همة کار خود که ساخته بود فارغ شد. و در روز هفتم از همة کار خود که ساخته بود آرامی گرفت.3)پس خدا روز هفتم را مبارک خواند و آنرا تقدیس نمود زیرا که در آن آرام گرفت از همة کار خود که خدا آفرید و ساخت.16)و یَهُوَه خدا آدم را امر فرموده گفت: “از همة درختان باغ بی ممانعت بخور17)اما از درخت معرفت نیک و بد زنهار نخوری زیرا روزی که از آن خوردی هر آینه خواهی مرد.”و مار از همه حیوانات صحرا که یَهُوَه خدا ساخته بود هشیارتر بود. و به زن گفت: “آیا خدا حقیقتا گفته است که از همه درختان باغ نخورید؟”2) زن به مار گفت: “از میوة درختان باغ میخوریم3) لکن از میوة درختی که در وسط باغ است خدا گفت از آن مخورید و آن را لمس مکنید مبادا بمیرید.”4) مار به زن گفت: “هر آینه نخواهید مرد5) بلکه خدا میداند در روزی که از آن بخورید چشمان شما باز شود و مانند خدا عارف نیک و بد خواهید بود.”6) و چون زن دید که آن درخت برای خوراک نیکوست و بنظر خوشنما و درختی دلپذیر و دانش افزا پس از میوه اش گرفته بخورد و به شوهر خود نیز داد و او خورد.7) آنگاه چشمان هر دوِ ایشان باز شد و فهمیدند که عریانند. پس برگ های انجیر به هم دوخته سترها برای خویشتن ساختند.8) و آواز یَهُوَه خدا را شنیدند که در هنگام وزیدن نسیم نهار در باغ میخرامید و آدم و زنش خویشتن را از حضور یَهُوَه خدا در میان درختان باغ پنهان کردند.9) و یَهُوَه خدا آدم را ندا در داد و گفت: “کجا هستی؟”10) گفت: “چون آوازت را در باغ شنیدم ترسان گشتم زیرا که عریانم. پس خود را پنهان کردم.”11) گفت: “که تو را آگاهانید که عریانی؟ آیا از آن درختی که تو را قدغن کردم که از آن نخوری خوردی؟”12) آدم گفت: “این زنی که قرین من ساختی وی از میوة درخت به من داد که خوردم.”1ادامه مطلب

این قوم ما را کجا دیدندی و با ماشان چه بودی اگر به واسطهی مولانا نبودی؟برای آن تا یک چشم دوست بینم،صد چشم دشمن میباید دید. لاجرم میبینم.دی،خیال تو را پیش نشاندم،مناظره میکردم،که چرا جواب اینها نمیگویی آشکارا و معین؟خیالت گفت که:شرم میدارم از ایشان،و نیز نمیخواهم که برنجند.من جواب میگفتم ...مناظره دراز شد.چه ماند که نگفتیم؟نی،خود چه بود که گفتیم؟خود هیچ نگفتیم.یعنی نسبت به گفتههای ناقصان همه گفتیم و نسبت به گفتِ خویش،هیچ نگفتیم. ادامه مطلب